Kwas foliowy i witamina B12 pod kontrolą Osoby chore na wrzodziejące zapalenie jelita grubego mogą borykać się z niedoborem witaminy B12 głównie na skutek jej niedostatecznej podaży. Należy pamiętać, że głównym źródłem witaminy B12 jest przede wszystkim mięso (wołowina, wieprzowina, podroby, drób) oraz ryby. Poziom utlenionego glutationu w tkankach jelita jest wyższy u osób z WZJG co potwierdza zwiększony stan zapalny u takich osób. 236) pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/9590426/ Może dojść do zaburzeń metabolizmu maślanu i glutaminy (wielu ją przecież bierze na uszczelnienie śluzówki jelit także w tym wypadku może to nic nie dać). zaostrzać stan zapalny. Podczas badania kli-nicznego pacjent odczuwa bolesność przy omacywaniu prącia, zarówno wewnątrz na- palenia napletka u psa. Wydaje się, że ze względu na i zapalenie jelit (zapalenie jelita grubego i cienkiego), ale lista możliwych dolegliwości jest znacznie szersza. W szczególności możliwe jest zapalenie dwunastnicy - u psów występuje dość rzadko, ale powodem jest to, że obraz kliniczny choroby jest podobny do zapalenia żołądka. Podstawowe informacje. To jest nazwa zapalenia . Witam. Mam problem z moją 5-letnią suczką rasy Siberian Husky. Zjadała coś miesiąc temu na spacerze i od tego się zaczęło: biegunka, brak apetytu, osowiałość, (sporadyczne) wymioty. Ponieważ węgiel nie pomagał, drugiego dnia poszłam z nią do weterynarza- dostała antybiotyk. Trzy dni chodziłam na zastrzyki- było dobrze. Czwartego dnia, po skończeniu terapii, objawy wróciły. Weterynarz zmienił antybiotyk i przedłużył leczenie: 3 dni zastrzyki, dwa tygodnie leczenia tabletkami oraz karma dietetyczna dla psów z problemami jelitowymi Royal Canin. Na ten czas wszystko wróciło do normy. Pies chętnie jadł, bawił się, chodził na spacery. Dzień po zakończeniu antybiotykoterapii nawrót choroby był bardzo gwałtowny: pies dostał biegunki, którą stanowiła sama krew, do tego osowiałość, brak apetytu. Nie zwlekając pojechałam do weterynarza. Udało mi się zebrać także próbkę kału (a w zasadzie krwi). Zatrzymano ją na noc w szpitalu, założono wenflon, podłączono kroplówkę, zrobiono USG i badanie krwi (morfologię). Badania wyszły pozytywnie, krew badana pod kątem nerek i wątroby, nie wykazała niepokojących zmian. Wieczorem dnia następnego wypuszczono ją do domu z informacją, że jest to krwotoczne zapalenie jelit, i że konieczna będzie kilkumiesięczna, ścisła dieta. Ponadto miałam przychodzić na zastrzyki jeszcze przez dwa dni, w tym celu zostawiono jej wenflon. Wczoraj byłam, pies dostał cztery zastrzyki i dziś czuje się fatalnie- osowiały, nie chce jeść. Zastanawiam się, czy nie może to być konsekwencją długiej, już prawie miesięcznej antybiotykoterapii. Może jej organizm nie jest już w stanie przyjmować takich dużych dawek leków? Z drugiej strony- bez leków pewnie nie mogłaby funkcjonować. trzeba cierpliwie czekać na poprawę , leczenie jest OK, nawadnianie warto kontolować morfologię i elektrolity/sód i potas/ aby dobierac odpowiednio plyny infuzyjne i pilnować czy nie pojawia sie niedokrwistość IBD u psa inaczej znane jako choroba zapalenia jelit to ogólny termin, który opisuje objawy przewlekłych chorób zapalnych. Objawy, które mogą świadczyć o schorzeniu to biegunka, czasem występująca z domieszką krwi, bolesność brzucha, spadek masy ciała zwierzęcia, brak apetytu a nawet temperatura i złe IBD u psaU podłoża zapalenia jelit u psa może leżeć wiele czynników, do których zaliczymy: podłoże genetyczne nieodpowiednie żywienieWybierając dla swojego psa karmę zwróć uwagę na jej skład. Karmy często zawierają produkty, których zwierzę po prostu nie przyswoi. Warto wystrzegać się dodatku zbóż, sztucznych konserwantów i barwników, mączki mięsnej czymkolwiek ona jest, oraz mięsnych odpadów pochodzenia zwierzęcego nadwrażliwość na lekiNiekiedy psi organizm chcąc wydalić “substancje trujące” zawarte w lekach, może dawać objawy podobne do IBD. Warto również zwrócić uwagę, czy leki nie osłabiają naturalnej flory bakteryjnej jelit co prowadzi do rozrostu grzybów Candida, które z kolei wydzielają toksyny zakłócając prawidłowe trawienie pokarmu wszelakie infekcje W początkowej fazie IBD spotkałam się z tym, że lekarz do którego trafiliśmy jako pierwszego starał się leczyć infekcję, którą wywołują bakterie i wirusy odpowiedzialne za powstawanie chorób zapalnych jelit. Leczenie niestety okazało się mało skuteczne i w naszym przypadku trzeba było drążyć temat dalej.. Niestety podobne żyjątka do tych od infekcji, mogą również być odpowiedzialne za objawy IBD u psa. Jak to było u nas?Pierwszymi objawami u Pedra była nasilająca się krwista biegunka. Jak już wspomniałam wcześniej, leczenie podejrzanej infekcji nie przyniosło zamierzonego efektu i cudem nie uzdrowiło naszego Łobuza. Nie znając przyczyny, byliśmy przerażeni co dzieje się z młodym, pozornie zdrowym psem. Seria badań rozwiała wątpliwości. IBD. WHAT? Czytając w internecie czarne scenariusze rodem z piekła nie wiedziałam jak dbać o psa z tym schorzeniem. Trafiliśmy do dobrego weterynarza, który bardzo szybko sprowadził moje fantazje i obawy na ziemię. Nauczyłam się obserwować po pierwsze nastrój i samopoczucie nowego członka rodziny i nie panikować bo to chyba podstawa każdej sytuacji 🙂Rozpoznanie i leczenie IBD Po wstępnym wywiadzie, braku efektów leczenia pod kątem infekcji lekarz może pobrać próbkę kału aby stwierdzić lub wykluczyć obecność pasożytów. (Zwykłe niezadbane zarobaczenie również potrafi dawać objawy podobne do IBD jak np. biegunka z krwią)Badanie krwi pomaga wykluczyć inne choroby. Dodatkowa diagnostyka to badanie USG, RTG, endoskopia i biopsja. Przeprowadzenie badań diagnostycznych jest ustalane w konkretnym przypadku, w zależności jak długo i z jakim natężeniem utrzymuje się biegunka, oraz jak wygląda samopoczucie badania pod kątem IBD W momencie pisania posta, Pedro jest na przełomie 9/10 mc. Do tej pory oprócz próbki kału, badania krwi oraz USG nie było potrzeby męczyć Łobuza resztą niekoniecznie przyjemnych badań. To wszystko pomogło w znalezieniu złotego środka, bez wykorzystania leków sterydowych, których wolę unikać jeżeli jest inna możliwość leczenie, a które jak słyszę od innych właścicieli są często podawane przy alergiach pokarmowych i objawach takich jak u nas. Dodatkowo unikam chemioterapeutyku o nazwie Metronidazol, którym inny doktor pod nieobecność naszego i z naszej głupoty podał Pedrowi. Czy jest to złoty środek na IBD? Niekoniecznie. Z naszego doświadczenia, podstawą leczenia IBD u psa jest odpowiednia dieta, która pomaga ustabilizować pracę jelit, oraz ograniczyć częstotliwość “napadów” choroby. U nas bardzo dobrze sprawdziła się karma Hills z/d. Dodatkowym wsparciem w leczeniu są probiotyki odpowiednie dla psów, które w naszym przypadku sprawdzają się z powodzeniem, oraz opisywana już na blogu spirulina wspomagająca pracę układu trawiennego psa. Okresowym dodatkiem i suplementacją może być kompleks witamin z grupy B pomocny przy zaburzeniach jelitowych. Dodatkowo unikamy wody kranowej, która szczególnie w miastach zawiera chlor oraz kamień. IBD u psa to przewrotna choroba, której nasilenie może spowodować przysłowiowy brudny patyk na spacerze rozregulowujący pracę jelit. Posiadając w domu zwierzę z tą przypadłością należy uzbroić się w cierpliwość, nie ulegać frustracji, która narasta kiedy zdajesz sobie sprawę, że leczenie nie jest jednorazowe. U nas w domu dbamy o to, żeby Pedro nie przysposobił sobie smakowitego kąska czy nie odkurzył podłogi po porannym croissant 😀 – przy tej łapczywej rasie początki i wypracowanie systemu “stop okruchom” nie jest łatwe 😀Dajmy na tyle ile to możliwe żyć normalnie swojemu psu, nie dajmy się zwariować jelitowym odchyleniom od normy, które są codziennością przy IBD kiedy widzimy, że zwierzak ma apetyt i energię. Ślemy z Pedrem dużo zdrówka dla Wszystkich czworonogów! Continue Reading Zapalenie trzustki u psa to choroba, która może zagrażać nie tylko zdrowiu, ale również życiu czworonoga. Objawy tego schorzenia początkowo bardzo często są niespecyficzne, dlatego też postawienie diagnozy nie zawsze jest proste i wymaga wykonania badań dodatkowych. Zacznijmy jednak od początku. Trzustka – mały narząd o ważnych funkcjach życiowych Trzustka to narząd gruczołowy, położony wzdłuż żołądka i dwunastnicy psów. Ze względu na budowę anatomiczną, w trzustce psa możemy wyróżnić: głowę trzustki ,trzon trzustki,ogon trzustki,przewód trzustkowy. Trzustka jest zbudowana z dwóch rodzajów tkanki gruczołowej i ze względu na funkcje tych tkanek, w trzustce psa możemy wyróżnić: część zewnątrzwydzielniczą – to tkanka pęcherzykowa produkująca enzymy trawienne, które umożliwiają psu trawienie pokarmu (i to właśnie enzymy trawienne odgrywają dużą rolę w patomechanizmie zapalenia trzustki u psa! Ale o tym w dalszej części artykułu.)część wewnątrzwydzielniczą – to tak zwane wyspy trzustkowe produkujące hormony – między innymi insulinę i glukagon. Funkcje zewnątrzwydzielniczej części trzustki u psa Część egzokrynna trzustki psa pełni następujące funkcje: Produkuje sok trzustkowy, zawierający następujące (najczęściej w postaci nieczynnych proenzymów) enzymy trawienne: chymotrypsyna,trypsyna, aminopeptydazy,elastazy,lipazy trzustkowe,amylazy,nukleazy. Ułatwia wchłanianie witaminy dopuszcza do rozwoju bakterii w początkowym odcinku jelita korzystnie na błonę śluzową jelit. Enzymy trawienne gromadzone są w zymogenach, a następnie przewodami trzustkowymi dostają się do dwunastnicy. Tam dochodzi do ich aktywacji i biorą one udział w trawieniu długołańcuchowych związków pokarmowych, takich jak białka, cukry i tłuszcze. To właśnie te enzymy trawienne mogą spowodować samostrawianie tkanki trzustki, co w konsekwencji prowadzi do zapalenia trzustki u psa! Funkcje wewnątrzwydzielniczej części trzustki psa Wyspy Langerhansa, czyli wyspy trzustkowe, to część endokrynna trzustki. Stanowią one tylko około 2% całkowitej masy narządu. Pełnią jednak niezwykle istotną funkcję – wydzielają do krwi następujące substancje: Insulina – to hormon peptydowy regulujący poziom glukozy we krwi (obniża stężenie glukozy we krwi). Jej niedobór skutkuje zaburzeniami gospodarki węglowodanowej w ogranizmie i w efekcie prowadzi do rozwinięcia – hormon polipeptydowy stymulujący wzrost stężenia glukozy we krwi (antagonista insuliny). trzustkowy. Przyczyny zapalenia trzustki u psa Dlaczego psy stosunkowo często chorują na zapalenie trzustki? Przyczyny zapalenia trzustki u psa zazwyczaj są nieznane. W żargonie medycznym schorzenie o nieznanej etiologii nazwane jest „idiopatycznym”. Istnieje jednak szereg czynników, które mogą predysponować do wystąpienia zapalenia trzustki u Twojego psa: dieta wysokotłuszczowa,brak ruchu,otyłość,pourazowe zaburzenia w krążeniu krwi w trzustce,niepożądane działanie niektórych leków np. glikokortykosterydów, sulfonamidów, azatiopryny,podniesienie poziomu wapnia oraz trójglicerydów we krwi,procesy autoimmunologiczne,niedrożność przewodów trzustkowych,ciężkie stany zapalne jelit, na przykład parwowiroza, wtórnie wywołujące zapalenie trzustki u psa,rasa – rasy predysponowane do wystąpienia zapalenia trzustki to sznaucery miniaturowe, cavalier king charles spaniele, border collie, yorkshire terrier, cocker spaniel angielski. Jak dochodzi do zapalenia trzustki u psa? Znasz już czynniki ryzyka do wystąpienia zapalenia trzustki u psa. A co dalej? Jak to naprawdę działa? Gdy zadziała jeden z czynników predysponujących do wystąpienia zapalenia trzustki u psa, może dojść do nadmiernej aktywacji trzustkowych enzymów trawiennych. Związki te fizjologicznie aktywowane są w dwunastnicy. Ich wzmożona aktywacja prowadzi do uszkadzania ścian naczyń krwionośnych, powstawania obszarów martwicowych i zmian obrzękowych, samostrawiania miąższu trzustki, a także uszkadzania okołotrzustkowej tkanki tłuszczowej. Dochodzi wtedy do stanu zapalnego narządu. Następstwem zapalenia trzustki u psa może być uszkodzenie i niewydolność innych narządów – nerek, wątroby, płuc, układu krążenia. Objawy zapalenia trzustki u psa Objawy zapalenia trzustki u psa bardzo często są niespecyficzne i mogą występować także przy wielu innych schorzeniach. Do najczęściej obserwowanych symptomów tej choroby należą: brak apetytu,wymioty,biegunka,posmutnienie,gorączka,ból brzucha,osłabienie,przyspieszony oddech,odwodnienie. Jak widzisz, objawy te są mało charakterystyczne. Dlatego jeśli Twój pies dziwnie się zachowuje i zaobserwujesz jeden lub kilka z wyżej wymienionych objawów, koniecznie zabierz czworonoga do weterynarza. Zapalenie trzustki u psa – jak przebiega choroba? Ze względu na przebieg choroby, klinicyści wyróżniają dwa rodzaje zapalenia trzustki u psa – postać ostrą i przewlekłą. Postać ostra To stan nagłej aktywacji trzustkowych enzymów trawiennych. Prowadzi to do obrzęku śródmiąższowej części trzustki oraz rozpoczęcia procesu samostrawiania narządu. Enzymy trzustkowe uszkadzają narząd i okoliczne tkanki. Może to prowadzić do nieodwracalnych zmian w organizmie Twojego psa. Objawy przy ostrej postaci zapalenia trzustki u psa najczęściej są gwałtowne i mocno nasilone. Postać przewlekła Ten stan częściej występuje u kotów niż u psów. Polega na nawracającym bądź utrzymującym się ciągłym stanie zapalnym trzustki. Objawy zazwyczaj są łagodniejsze i mniej nasilone niż przy ostrym zapaleniu trzustki u psa. Diagnostyka zapalenia trzustki u psa Postawienie właściwej diagnozy to element kluczowy do rozpoczęcia prawidłowego leczenia zapalenia trzustki u psa. Dla mnie oraz moich kolegów i koleżanek z branży niezwykle istotne są: Wywiad lekarski – wszelkie informacje na temat objawów występujących u zwierzęcia, przyjmowanych przez niego leków, żywienia, trybu życia, niecodziennych sytuacji (np. zjedzenie ciała obcego) przybliżają nas do rozpoznania kliniczne pacjenta – pozwala wyłapać istotne objawy, na przykład gorączkę, tkliwość brzucha czy zażółcenie błon krwi – dostarcza niezwykle cennych informacji na temat stanu narządów wewnętrznych. Lekarz weterynarii z pewnością wykona badanie morfologiczne, pozwalające ocenić występowanie ewentualnej anemii, a także nasilenie stanu zapalnego w organizmie psa. Wśród badań biochemicznych szczególnie istotny jest pomiar aktywności enzymów wątrobowych, cholesterolu, poziomu specyficznej lipazy trzustkowej u psa (w skrócie cPL) – to enzym swoisty dla psiego gatunku, a jego stężenie odnosi się tylko i wyłącznie do trzustki. Podwyższenie poziomu psiej lipazy trzustkowej świadczy o zapaleniu trzustki u rentgenowskie – pozwala wyeliminować inne przyczyny bolesnego brzucha (na przykład ciało obce, uraz).Badanie ultrasonograficzne jamy brzusznej – dostarcza dodatkowych informacji na temat stanu narządów jamy brzusznej, w tym trzustki. Leczenie zapalenia trzustki u psa Każde leczenie psa z zapaleniem trzustki ma charakter indywidualny, dostosowany do potrzeb czworonoga. W zależności od stanu klinicznego pacjenta i występujących u niego objawów, w leczeniu zapalenia trzustki u psa stosuje się: Dietę niskotłuszczową typu „low fat”! Prawidłowe żywienie podczas zapalenia trzustki jest jednym z kluczowych elementów terapii! Być może przeczytałeś/przeczytałaś gdzieś, że przy zapaleniu trzustki u psa należy zachować 4-5-dniową głodówkę. Spieszę z wyjaśnieniem i sprostowaniem! Dawniej rzeczywiście uważano, że aby ograniczyć proces zapalny przebiegający w trzustce, należy „wyciszyć” działanie narządu. Miała temu służyć głodówka. Niestety dalsze badania i doświadczenia pokazały, iż dłuższa głodówka powoduje śmierć enterocytów (komórek błony śluzowej jelit), co w następstwie powoduje zaburzenia wchłaniania jelitowego! Najnowsze stanowisko zakłada więc, że nie poddajemy zwierzęcia głodówce, lecz pozwalamy mu jeść odpowiednie pożywienie o obniżonej zawartości tłuszczu. Płynoterapię – ponieważ zapalenie trzustki u psa często przebiega z wymiotami i biegunką, zwierzęta cierpiące na to schorzenie niejednokrotnie są odwodnione i potrzebują odpowiedniej płynoterapii przeciwbólowe – zapalenie trzustki u psa może przebiegać z silną bolesnością jamy brzusznej (mój ostatni pacjent z zapaleniem trzustki z powodu tak zwanego „ostrego brzucha”, czyli intensywnego bólu, nie był w stanie wstać na kończyny tylne). Należy zapewnić psu wszelki możliwy komfort, stosując odpowiednie leki przeciwwymiotne – najlepiej sprawdzają się leki nowszej generacji, na przykład maropitant. To lek wyhamowujący odruch wymiotny poprzez działanie na ośrodkowy układ – powinny być stosowane tylko w przypadku potwierdzenia infekcji bakteryjnej. Jednak z uwagi na to, iż najczęściej przyczyna zapalenia trzustki u psa jest nieznana, wielu lekarzy klinicystów decyduje się na podaż przyczynowe – jeśli tylko znana jest przyczyna zapalenia trzustki u psa, konieczne jest jej wyeliminowanie bądź leczenie przyczynowe (na przykład leczenie hiperkalcemii czy ograniczenie ekspozycji na niepotrzebne leki).Leczenie powikłań zapalenia trzustki u psa (na przykład zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej czy ostrej niewydolności nerek). Powikłania zapalenia trzustki u psa Cukrzyca W następstwie silnie i gwałtownie przebiegającego zapalenia trzustki u psa, może dojść do uszkodzenia części endokrynnej trzustki. Zaburzona zostaje wtedy produkcja hormonów regulujących gospodarkę węglowodanową i może rozwinąć się cukrzyca. Cukrzyca jest chorobą metaboliczną, charakteryzującą się podwyższonym poziomem glukozy we krwi. Przewlekła hiperglikemia powoduje uszkadzanie i dysfunkcję innych narządów organizmu czworonoga (na przykład nerek czy oczu). Cukrzyca u psa wymaga dożywotniej podaży insuliny. Zewnątrzwydzielnicza niewydolność trzustki Zapalenie trzustki u psa może również spowodować uszkodzenie części egzokrynnej narządu. Skutkuje to brakiem produkcji odpowiedniej ilości enzymów trawiennych. Zwierzę, mimo przyjmowania pokarmu, nie jest w stanie prawidłowo go trawić i nie przyswaja substancji odżywczych. Schorzenie to wymaga dożywotniej suplementacji enzymów trawiennych. Pasożyty to bardzo częsta przypadłość u psów. Objawy są mało specyficzne, można więc przeoczyć zarobaczenie, szczególnie że pasożyty często nie są widoczne gołym okiem w kale. Dopiero przy bardzo silnej inwazji pasożyty w dużej liczbie pojawiają się w kale u psa. Choć przede wszystkim wywołują objawy ze strony przewodu pokarmowego, mogą również doprowadzić do poważniejszych chorób, np. anemii, i wpływać na cały organizm zwierzęcia. Dlatego bardzo ważne jest systematyczne odrobaczanie czworonoga i badanie kału. Pasożyty wewnętrzne psów można podzielić na robaki obłe i płaskie:POLECAMY robaki płaskie to bezkręgowce grzbietowo-brzusznie spłaszczone, które mają od kilku milimetrów do nawet kilkunastu metrów długości. Wśród płazińców wirki są organizmami wolno żyjącymi, pozostałe prowadzą pasożytniczy tryb życia. Należą do nich przywry i tasiemce. Przywry (z jednym wyjątkiem) i większość tasiemców są hermafrodytami, czyli obojnakami;, robaki obłe mają ciało wydłużone, niesegmentowane, często nitkowate. Głównymi robakami obłymi atakującymi czworonogi są nicienie. Obleńce są rozdzielnopłciowe. Choć jest bardzo duża różnorodność pasożytów atakujących psy, można wyróżnić pewne cechy wspólne inwazji pasożytniczych: objawy ze strony przewodu pokarmowego, często niespecyficzne, szczególnie narażone na pasożyty są osobniki młode, objawy kliniczne pojawiają się wiele dni po zakażeniu, trudna diagnostyka – wynikająca z faktu, że nie w każ- dej próbce kału można znaleźć pasożyty, trudne i długotrwałe leczenie związane z brakiem skutecznych leków i koniecznością długotrwałej terapii, częste wikłania zakażeń pasożytniczych bakteriami i wirusami, wiele pasożytów jelitowych może zarazić człowieka, np. Giardia czy Cryptosporidium. Do zarażenia najczęściej dochodzi drogą pokarmową. Możliwe jest również zarażenie śródmaciczne, laktogenne, czyli poprzez mleko podczas ssania matki przez szczeniaki, czy też poprzez skórę. Epidemiologia Pasożytami najczęściej zarażają się zwierzęta mieszkające w skupiskach, takich jak schroniska czy hodowle. Również w miastach, gdzie zwierzęta spotykają się na spacerach i korzystają ze wspólnych wybiegów i łąk, łatwiej o zarażenia. Bezpośredni kontakt między czworonogami nie jest jednak konieczny do infekcji. Psy – wąchając i liżąc odchody psów i innych zwierząt – mogą połknąć pasożyta. Na zarobaczenie narażone są głównie młode zwierzęta. Mogą one zarazić się już w łonie matki lub po urodzeniu, pijąc jej mleko. Dlatego tak ważne jest odrobaczanie suk przed spodziewaną ciążą. Dorosłe osobniki zdecydowanie łagodniej przechodzą infekcje pasożytnicze, ale mogą za to rozsiewać pasożyty i być źródłem zakażenia dla szczeniąt. Ważny jest też sposób żywienia czworonogów. Zwierzęta polujące i żywiące się gryzoniami, ptakami lub surowym mięsem mają większe prawdopodobieństwo zarażenia, niż te żywione gotowanym jedzeniem lub gotowymi karmami. Pasożyty występują powszechnie w Europie, dlatego miejsce zamieszkania czy podróże z psem nie mają znaczenia, jeśli chodzi o infekcje. Objawy kliniczne Typowe objawy przy zarobaczeniu to: biegunka, często na zmianę z zaparciami, wymioty, wychudzenie, zaburzenia nerwowe, w tym drgawki, otępienie, podniecenie, niepokój, niedokrwistość, nastroszona, matowa sierść, Najpopularniejsze pasożyty jelitowe u psów Glista psia (Toxocara canis) Jest to pasożyt bardzo często występujący u psów i lisów. Należy do grupy nicieni, czyli robaków obłych. Postać dorosła może osiągać nawet do 15 cm długości. Pies zaraża się po spożyciu jaj inwazyjnych występujących powszechnie w środowisku i mogących przetrwać poza żywicielem nawet kilka lat. Do zarażenia może dojść również na skutek zjedzenia zarażonych jajami małych gryzoni lub niedogotowanego mięsa. W jelitach z jaj uwalniają się larwy, które przebijają ścianę jelita i rozpoczynają wątrobowo-tchawicową wędrówkę. Larwy są wykrztuszane i ponownie połykane. Wracając do jelita cienkiego, kończą pełen cykl wędrówki w organizmie żywiciela. Następnie są wydalane razem z kałem i mogą zarazić kolejne czworonogi. Szczenięta mogą zarazić się glistami poprzez łożysko od około 42. dnia ciąży, a także po porodzie, pijąc mleko matki. Człowiek może się zarazić poprzez przypadkowe połknięcie jaj lub spożycie niedogotowanego mięsa zawierającego jaja glisty. Objawy kliniczne zarobaczenia glistą zależą od wieku zwierzęcia. U szczeniąt często pojawiają się wyniszczenie organizmu, wzdęcia, ból w obrębie jamy brzusznej, biegunka, a także objawy ze strony układu oddechowego. U dorosłych zwierząt nasilenie objawów jest mniejsze. Najczęściej pojawia się biegunka, ale przebieg może być też bezobjawowy. Pasożyty mogą być widoczne w odchodach, ale nie zawsze tak jest. Inwazję pasożytów stwierdza się, badając kał metodą flotacji. Regularne odrobaczanie dorosłych psów zmniejsza ilość wydalanych glist, którymi mogą zarazić się inne zwierzęta. Zaleca się odrobaczanie przynajmniej 4 razy do roku. Można również – zamiast profilaktycznego odrobaczania – badać kał swojego psa. Szczeniaki powinny być odrobaczane od 14. dnia życia co 2 tygodnie, a następnie co miesiąc aż do skończenia 6. miesiąca życia. Bardzo ważne jest również odrobaczanie matki zarażonych szczeniąt, choć u niej może nie być widocznych objawów klinicznych. Tęgoryjce (Ancylostoma, Uncinaria Spp.) Są to małe nicienie, z dobrze wykształconą torebką gębową, w której znajdują się zęby lub listwa tnąca. Tęgoryjce, które atakują psy, to: Ancylostoma caninum i Uncinaria stenocephala. Są to pasożyty występujące kosmopolitycznie w całej Europie. W Polsce są bardzo pospolite i często dochodzi do ich inwazji u psów. Do zakażenia Ancylostoma caninum może dochodzić drogą pokarmową, laktogenną, przez skórę oraz śródmacicznie. Larwy Uncinaria dostają się natomiast do żywiciela drogą pokarmową. Dorosłe osobniki żerują w jelicie cienkim, gdzie przyczepiają się torebkami gębowymi do błony śluzowej jelit żywiciela. Elementami tnącymi uszkadzają ścianę jelit i żywią się krwią, stąd też w objawach klinicznych niedokrwistość. Z kałem jaja tęgoryjców są wydalane przez 2–3 tygodnie od zarażenia. Z jaj wykluwają się larwy, które atakują kolejnego żywiciela. Połknięte, trafiają do jelita cienkiego, gdzie osiągają postać dojrzałą. Przy zakażeniu przez skórę larwy dostają się do naczyń chłonnych i krwionośnych, a dalej z krwią wędrują do serca i do płuc, gdzie uszkadzają ścianę pęcherzyków płucnych i wnikają do oskrzeli. Wędrują do tchawicy i krtani, a tam zostają połknięte przez psa i trafiają do jelit, gdzie osiągają dojrzałość płciową. Do inwazji przez skórę dochodzi najczęściej przez opuszki palców psa. Najciężej zarażenie znoszą młode organizmy, u których może pojawić się niebezpieczna dla życia niedokrwistość. U starszych zwierząt występują słabiej wyrażona anemia, a także biegunki i utrata masy ciała. Rozpoznanie stawia się na podstawie badania kału metodą flotacji. Odrobaczanie jest podobne jak w przypadku glisty psiej. Młode psy mogą potrzebować terapii wspomagającej przy silnej inwazji i dużej niedokrwistości. Możliwe zakażenie tęgoryjcem podczas ssania mleka przez szczeniaki. Włosogłówka (Trichuris vulpis) Trichuris vulpis to niewielki nicień bytujący w jelicie grubym psa i lisa. Do zarażenia dochodzi przez połknięcie inwazyjnych jaj, które w środowisku zewnętrznym potrafią przetrwać wiele lat. Są odporne na czynniki zewnętrzne i długo zachowują zdolność do zarażenia. W jelicie uwolnione z jaj larwy najpierw przebijają się przez ścianę jelita, gdzie odbywa się ich rozwój, a następnie dostają się do światła jelita grubego. Wywołują stan zapalny jelit, biegunkę ze śluzem oraz niedokrwistość. Zwierzęta zarażone włosogłówką są anemiczne, wychudzone, słabe. Inwazja dotyczy głównie osobników starszych. Dorosła postać włosogłówki może wydalać jaja nawet rok. Zapobieganie inwazji włosogłówek jest trudne ze względu na znaczną odporność jaj na warunki środowiska zewnętrznego. Stąd w schroniskach zaleca się zmianę podłoża z ziemi na beton, który łatwiej jest utrzymać w czystości. Problem dotyczy też psów przebywających w jednym miejscu, gdyż nawet po zwalczeniu inwazji włosogłówek u psa może dojść do reinfekcji. Włosogłówkę rozpoznaje się w badaniu mikroskopowym kału. Jej jaja mają bardzo charakterystyczny wygląd – przypominają cytrynę. Leczenie włosogłówki opiera się na podawaniu środków przeciwko robakom. Konieczne są częste powtórki odrobaczenia ze względu na częste reinfekcje nicieniami znajdującymi się w glebie. Giardia (Lamblia intestinalis) Giardia to niewielki wiciowiec występujący powszechnie na całym świecie. Odpowiada za inwazje jelita cienkiego zwierząt, a także człowieka. Umiejscawia się w jelicie cienkim. Do zarażenia dochodzi drogą pokarmową po zjedzeniu cyst występujących w glebie, wodzie lub w pożywieniu. W dwunastnicy z cyst uwalniane są trofozoity zasiedlające głównie jelito cienkie. Mogą one również przedostawać się do dróg żółciowych i przewodów wyprowadzających trzustki. Okres prepatentny (utajony), czyli od zarażenia do osiągnięcia przez pasożyta dojrzałości płciowej, trwa od 5 do 16 dni, natomiast okres wydalania cyst z kałem waha się od kilku dni do kilku tygodni, czasami miesięcy. Najczęściej inwazja przebiega bezobjawowo, ale mogą występować przewlekła, nawracająca, ciastowata biegunka obfitująca w śluz, brak łaknienia, wymioty, utrata masy ciała oraz senność, w szczególności u pacjentów z obniżoną odpornością oraz u szczeniąt. Rozpoznanie stawia się na podstawie badania kału metodą flotacji. Wykonywane są również testy immunologiczne (testy ELISA) polegające na wykrywaniu antygenów Giardia w kale. Leczenie polega na odrobaczeniu psa dostępnymi środkami przeciwrobaczymi. Jednak często dopiero zastosowanie antybiotyku metronidazolu przez 5 dni jest skuteczne w walce z zarażeniem giardiozą. Kokcydia Kokcydioza jest przewlekłą chorobą dotyczącą wielu gatunków zwierząt, głównie ptaków wolno żyjących i ferm drobiarskich. U psów najczęściej występują pierwotniaki z rodzaju Isospora. Pies zjada oocysty, które w jelicie cienkim rozpadają się do sporozoitów. Stamtąd mogą przedostawać się do węzłów chłonnych, gdzie otarbiają się w cysty. Rozmnażanie bezpłciowe może odbywać się u żywicieli pośrednich i przypadkowych, a nie tylko w organizmie psa. Dlatego bardzo ważne jest, aby pies nie jadł gryzoni upolowanych lub znalezionych na spacerze. Na skutek kokcydiozy u zwierząt występują stany zapalne błony śluzowej jelita cienkiego, które powodują biegunki i oddawanie nieuformowanego kału. W kale może pojawić się krew. Dodatkowymi objawami są osłabienie, bolesność jamy brzusznej oraz matowa okrywa włosowa. Największe ryzyko zarażenia kokcydiami występuje wśród młodych osobników, starsze mogą jednak być nosicielami kokcydiozy. Bezobjawowi siewcy i chore osobniki wydalają olbrzymie ilości oocyst do środowiska zewnętrznego, powodując tym samym jego skażenie. Diagnostyka kokcydiozy opiera się na stwierdzeniu obecności oocyst za pomocą flotacji kału. Leczenie kokcydiozy polega na podaniu preparatu zawierającego toltrazuryl. W leczeniu używa się również sulfonamidów. Tasiemiec pchli (Dipylidium caninum) Jest to powszechnie występujący tasiemiec psów i kotów. Do zarażenia dochodzi poprzez zjedzenie żywiciela pośredniego, którym są pchły i wszoły. Również człowiek w ten sposób może zarazić się pasożytem, choć zdarza się to bardzo rzadko. Dorosły tasiemiec rozwija się w jelicie cienkim zwierząt. Rozpoznanie stawia się na podstawie badania kału metodą flotacji. Możliwe jest również zaobserwowanie członów tasiemca wypełzających z odbytu psa lub kota i wywołujących świąd tej okolicy. Zwalczanie polega na podaniu preparatów zawierających prazikwantel. Bardzo ważne jest również zwalczanie pasożytów zewnętrznych zwierzęcia, aby nie zarażały zwierzęcia tasiemcem. Tasiemiec jednojamowy (psi) (Echinococcus granulosus) Jest to niewielkich rozmiarów tasiemiec bytujący w jelicie cienkim psów i niektórych psowatych, z wyjątkiem lisów. U człowieka tasiemiec jest przyczyną bąblowicy, spowodowanej zjedzeniem jaj znajdujących się w odchodach zakażonych tasiemcem psów. Dorosłe osobniki bytują w jelicie cienkim psowatych. Po osiągnięciu dojrzałości odrywa się ostatni człon tasiemca i zostaje wydalony z kałem. Zawarte w nim jaja są od razu inwazyjne dla żywicieli pośrednich, którymi są owce i świnie. Zarażają się one jajami poprzez zjedzenie ich ze skażonego środowiska. Larwy w żywicielu pośrednim przechodzą do wątroby i płuc, gdzie rozwijają się w cysty zawierające wiele niedojrzałych tasiemców. Pies zaraża się tasiemcem poprzez zjedzenie mięsa żywiciela pośredniego zawierającego cysty z tasiemcami. Objawy kliniczne mogą nie występować. Przy masywnej inwazji pasożytem pojawiają się biegunka, zaparcie,... Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów Co zyskasz, kupując prenumeratę? 6 wydań czasopisma "Animal Expert" Dostęp do wszystkich archiwalnych numerów czasopisma w wersji elektronicznej Zniżki na konferencje i szkolenia ...i wiele więcej! Sprawdź

stan zapalny jelit u psa